نجات از آتش جهنم

گزیده متنی بخشی از محتوای این درس اخلاق:

در آخر دعای عرفه حضرت سیدالشهدا بسیار گریه کردند روایت است که مثل ناودان از چشمان مبارک حضرت اشک می ریخت
رو به آسمان با صدای بلند و اشک چشم فرمودند که خدایا من حاجتی دارم و از تو می خواهم که اگر این حاجت را به من عنایت کنی هرچیز دیگر را به من ندادی مهم نیست. و اگر آن حاجتم را ندهی دیگر هرچه به من بدهی به دردم نمی خورد و به نفعم نخواهد بود. حاجتم این است که مرا از آتش نجات دهی.
در اینجا یک باب این است که حال خودمان را ببینیم که الان اهل آتش هستیم یا نه
و یک باب هم این است که بر فرض این که اهل آتش نباشیم و احتمال توفیق خود را بدهیم
اما خوف دیگری همه را تهدید می کند بدون استثنا و آن تشکیک شیطان است.
شیطان در هنگام مرگ با همه ی جنودش نسبت به همه ایجاد تشکیک می کند و همه را تهدید می کند.
روایتی از معصوم هست که می فرماید که ترسی بالاتر از خوف مرگ نیست آن وقت شیطان همتی به پا می کند که همه را بدون استثنا به شک بیندازد.
یکی از خصوصیات وسوسه ی شیطان این است که انسان خودش را می بیند و متوجه شیطان نمی شود مگر کسی که از صاحبان تقوی باشد و هوشیار باشد.
به این معنی که انسان القائات شیطان را متوجه نمی شود و همه را از خودش می بیند. در مرحله اول وسوسه ی شیطان اینطور نیست که انسان بفهمد که از سوی شیطان است و انچه که از سوی شیطان هست را انسان از خودش می داند.