نهی از سبک شمردن نماز

وقتی که مصلی نمازش را تند می‌خواند؛ توجه به خدا و قصد لِلّه و فی الله و به آن حضور قلب توجهی ندارد اقامه را می‌اندازد؛ آن یکی را می اندازد و جلسه استراحت که مستحب است. و تسبیحات اربعه و سلام هم یکی [می خواند] و تمام.

و اینجاست ک خداوند می‌فرماید – البته نه در مقام استفهام بلکه گلایه‌گونه است در واقع-: آخر این عبدی که همه چیزش نزد من است [به کجا می رود]. «إِنْ مِنْ شَيْ‏ءٍ إِلاَّ عِنْدَنا خَزائِنُهُ» تمام چیزها منبعش پیش ماست.

وَ ما نُنَزِّلُهُ إِلاَّ بِقَدَرٍ مَعْلُوم‏، منتهی‌الامر به قدری که تو لیاقت داری و ظرفت سعه دارد، در ظرف تو می ریزند. به قدری که کار کرده‌ای.

دریافت صوت

[از امام صادق (ع):] إِذَا قَامَ الْعَبْدُ فِي الصَّلَاةِ فَخَفَّفَ صَلَاتَهُ

وقتی بنده ای نمازش را سبک خواند،

قَالَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى لِمَلَائِكَتِهِ أَ مَا تَرَوْنَ إِلَى عَبْدِي

خدای متعال به ملائکه میگوید بنده ام را نگاه کنید. كَأَنَّهُ يَرَى أَنَّ قَضَاءَ حَوَائِجِهِ‏ بِيَدِ غَيْرِي [گمان میـکند قضای حوائجش به دست دیگری است.]

من مشتری را میفرستم. من به دل او می اندازم که بیاید. رفقا قدری توحید عملی پیدا کنیم.

‏ أَ مَا يَعْلَمُ أَنَّ قَضَاءَ حَوَائِجِهِ بِيَدِي؛ آیا نمیداند قضای حوائجش به دست من است.