گزیده متنی بخشی از محتوای این درس اخلاق:
دو ملک که در شانه چپ و راست هستند حسنه را زود مینویسند هرچند با نیت باشد. نیة المومن خیر من عمله.
مثلا اگر دست در جیب کردم که پولی به فقیری بدهم و نداشتم. گفتم ای کاش داشتم و میدادم. این را مینویسند.
ولی سیئه را به نیت نمینویسند. اگر اهتمام کردی که انجام دهی میگویند باید مهلتش دهی. و در برخی روایات است که شاید توبه کرد. اینقدر پروردگار عزیز، کریم است.
آقای بروجردی، این روایت را که در اول رسائل است میفرمودند و اینکه: همین که بنده اهتمام کند که معصیتی کند یک بوی بد و عَفِن از او متساعد میشود و ملک دست راست به دست چپی گوید که ننویس این بنده اهتمام کرده و بنا گذاشته عمل بدی انجام دهد و این اعلام به آن عمل بد است -وا مصیبتا-.
[در روایت داریم ] إِذَا أَرَادَ اللَّهُ بِعَبْدٍ خَيْراً جَعَلَ لَهُ وَاعِظاً مِنْ قَلْبِه.
خداوند از آن واعظهای قلبی ما را نصیب کند.
[و می فرماید] مَنْ كَانَ لَهُ مِنْ قَلْبِهِ وَاعِظٌ كَانَ عَلَيْهِ مِنَ اللَّهِ حَافِظٌ.
هرکس که آن نگهبان مخفی را دارد، پروردگار حافظ اوست. عزیزان!
.

دیدگاهی ثبت نشده!!!